Voorganger? Liever niet!

Bij Royal Mission word ik blij van lesgeven bij de Fulltime School, van jonge mensen van wie ik elk jaar zie hoe hun leven verandert. Van onderwijs ontwikkelen, boeken schrijven, spreken op conferenties en lesgeven bij de verschillende scholen. Dat past bij mij. Als mensen mij de afgelopen jaren vroegen of ik voorganger wilde worden, was mijn antwoord steeds hetzelfde: liever niet!

Bij Royal Mission werk ik elke dag aan iets waar ik in geloof: de herleving van de kerk. Kerken die opnieuw leren wat het betekent om het Koninkrijk van God zichtbaar te maken in hun stad, hun wijk, hun straat. Dat is het verhaal waar ik deel van wil uitmaken. Waarom zou ik daar vrijwillig afstand van doen door voorganger te worden en het in te ruilen voor vergaderingen, pastorale hoofdpijn, lastige gesprekken en gedoe?

Martin Koornstra plaagt me er weleens mee. Als we samen getuige zijn van iets moois tijdens een conferentie of bij een activiteit van Royal Mission, zegt hij grijnzend: “Je kunt altijd nog voorganger worden.” Hij weet dat ik dat niet wil.

En toch ben ik nu voorganger geworden. Gezien het voorgaande vraagt deze ommekeer om enige uitleg.

Familie

Als gezin zijn we betrokken bij de start van Mozaiek0512 en deze gemeente is voor ons de afgelopen drie jaar een geestelijk thuis geworden. In die drie jaar heb ik mensen geestelijk zien groeien. Mensen die last hadden van kerkpijn zag ik ontdooien doordat ze zich welkom voelden. Ik heb mensen gedoopt zien worden en mensen zien herstellen van dingen waarvan je niet zou verwachten dat het nog goed kon komen. Dat raakt me elke keer weer diep.

Gaandeweg begon ik te beseffen dat ik hier niet alleen getuige van wil zijn, maar dat ik deze familie wil dienen.

Bij Mozaiek wordt gewerkt met minimaal twee voorgangers. Dat vind ik een gezond model. Er was al een voorganger gevonden, Margreet Feitsma, maar nog geen tweede. Dat betekende dat Margreet niet kon beginnen. Ik werd opnieuw gevraagd. Na overleg met het bestuur van Royal Mission bleek er ruimte om gedetacheerd te worden: één dag per week, interim, voor maximaal negen maanden, terwijl er gezocht wordt naar een permanente voorganger.

Ik heb lang ‘nee’ gezegd tegen het voorgangerschap, maar dit werd een ‘ja’. Niet alleen omdat deze gemeente een familie is geworden, maar ook omdat ik besefte dat dit van grote waarde is voor mijn werk bij Royal Mission. Wij gaan immers voor de herleving van de kerk. Deze kans dwingt mij om de vraag die ik andere leiders stel, nu zelf te beantwoorden voor mijn eigen gemeente: hoe ziet de koninklijke kerk eruit in onze context, in Drachten?

De behangrol

De vraag ‘wat voor kerk willen we eigenlijk bouwen?’ is relevanter dan ooit voor mij.

Een gastspreker vertelde een verhaal dat me bezighoudt. Hij was uitgenodigd bij een gemeente en de voorganger wilde hem rondleiden door de kerk. Hij liet de zaal en de verschillende ruimtes zien en pakte vervolgens een folder. “Kijk,” zei hij trots, “dit zijn al onze activiteiten: onderwijs, pastoraat, kinderwerk, evangelisatieprojecten, een vrouwengroep, een mannenontbijt.” Alles liep op rolletjes.

De gastspreker keek naar de folder en zei: “Dit is niet de kerk.”

De voorganger wist even niet wat hij moest zeggen.

De gastspreker vervolgde: “Als je jouw gemeente wilt uitleggen wat de kerk werkelijk is, ga dan naar een doe-het-zelfzaak en koop de grootste behangrol die je kunt vinden. Kom de volgende zondag je gemeente binnen en vraag iedereen om op die behangrol te schrijven wat zij doordeweeks doen: thuis, op het werk, op school, in de buurt, bij de sportclub. Alles wat ze doen op de plekken waar ze aanwezig zijn. Schrijf door tot de rol vol is en rol hem dan uit door de zaal, door het gangpad, tot aan de uitgang, en desnoods tot op straat. Wijs dan naar de folder en zeg: deze activiteiten zijn van onze organisatie. Maar wat er op die behangrol staat, dát is de kerk.”

Wij zijn de kerk

Bij Royal Mission dromen we van kerken die hun stad of dorp veranderen. Kerken die zo diep geworteld zijn in hun omgeving dat je ze zou missen als ze er niet meer waren. Dat is geen onbereikbaar ideaal, maar haalbaar als iedereen begrijpt wat de kerk ten diepste is: dat mensen in de gemeente beseffen dat zij zelf de kerk zijn. Op hun werk, in hun wijk, op de school van hun kinderen.

Leidinggeven aan een kerk is dan niet gericht op het bedenken en organiseren van activiteiten, maar op het helpen van mensen om kerk te zijn op de plek waar zij leven.

Die vraag stel ik nu ook aan mezelf, als interim-voorganger van Mozaiek0512 in Drachten: hoe ziet dat eruit hier? Wat heeft onze stad nodig en hoe help ik de mensen in onze gemeente om dat te zien?

Het ideaal zou zijn dat als Mozaiek0512 zou ophouden te bestaan, Drachten dat zou voelen. Dat bouw je niet met een mooie folder, maar met mensen die weten wie ze zijn in en door Jezus. Met een gemeenschap die voor elkaar en voor de stad in de bres springt.

Dat is de kerk. Wij zijn de kerk.

(Pastor) Martin Dol

Lees ook: Nieuwe stap voor Mozaïek0512: voorgangersteam gevormd - Mozaiek