Vrijmoedig naderen tot God

Een paar weken geleden hebben Myrthe en ik nieuwe lampen gekocht voor boven de eettafel. Na lang zoeken en twijfelen over de mooiste kleur hakten we de knoop door. De bestelling werd geplaatst en na een aantal dagen openden we, eerlijk gezegd toch wel met enige spanning, de grote doos. We haalden de lampen eruit, besloten dat we de juiste keuze hadden gemaakt en… deden ze maar weer terug in de verpakking. Niet omdat we geen tijd of zin hadden om het klusje af te maken, maar omdat mijn vrouw en ik samen bij elkaar vier linkerhanden hebben, in ieder geval als het gaat om elektra. (Al denkt onze oudste dochter volgens mij dat wij helemaal niets zelf kunnen, want als er ook maar iets kleins kapot is, zegt zij gelijk: “We kunnen oom Nathanaël wel vragen.”) Het is me al eens overkomen dat ik een schok kreeg toen ik heel simpel een peertje in een fitting wilde draaien. Mijn broer daarentegen is elektromonteur en voor hem is deze klus een klein kunstje.

Het idee dat we met gezellig en voldoende licht aan ons kerstdiner zouden kunnen zitten, zorgde ervoor dat we niet te lang moesten wachten met het inschakelen van onze hulplijn. Uiteraard was het aan mij om dat te doen; het is tenslotte mijn broer. Iemand anders om hulp vragen gaat me echter niet zo gemakkelijk af. In mijn hoofd duiken meteen allerlei vragen op. Ziet hij dit wel zitten? Heeft hij er wel tijd voor? Hij heeft ook een drukke baan en een gezin; kan ik hem dan wel vragen? Of zal ik het toch maar zelf proberen, met behulp van YouTube? Het zijn van die vragen waarvan je eigenlijk weet dat je je die niet hoeft te stellen, maar toch doe je het. Na enig uitstelgedrag stelde ik hem uiteindelijk de vraag, en mijn broer vond het geen probleem om te komen helpen. Zoals het een grote broer betaamt, mocht ik het klusje zelf uitvoeren onder zijn toeziend oog en instructie.

De afgelopen tijd, en zeker wanneer ik een Wonderlijke Zondag mag leiden en we gaan bidden voor genezing, denk ik vaak aan de tekst: ‘Laten we dus zonder schroom naderen tot de troon van de Genadige, waar we telkens als we hulp nodig hebben barmhartigheid en genade vinden’ (Hebreeën 4:16). Paulus roept ons op om vrijmoedig naar God te gaan. Vrijmoedig, dus niet vanuit angst of schroom. Daar proberen we de mensen in mee te nemen, want dit is makkelijker gezegd dan gedaan. Als je naar een wonder verlangt, spelen er vaak ook gedachten zoals: “Kan/wil God mij wel genezen?”, “Hebben anderen het niet harder nodig dan ik?”, “Mag ik hier wel om vragen?” We hebben soms bepaalde denkbeelden over waarom God wel of niet zou kunnen of willen ingrijpen. Ik heb ontdekt dat wanneer we met al deze vragen in ons hoofd bij de troon van genade komen, we daar altijd ‘gereserveerd’ zullen arriveren en vooral niet vrijmoedig. Het kan ons zelfs belemmeren om God alle ruimte te geven en ons te laten verrassen. Zoals de tekst zegt, mogen we erop vertrouwen dat God ons barmhartigheid schenkt. Hij wijst jou nooit af, maar wil jou ontmoeten met open armen. Hij weet wat jij nodig hebt en op welk moment. Wanneer we God niet vrijmoedig durven vragen of onszelf durven aan te bieden, maken we ook geen ruimte voor Hem om ons aan te raken.

Ik wil je aanmoedigen om in 2025 vrijmoedig de troon van genade te naderen. Durf alle bescheidenheid en trots van je af te gooien en helemaal open en kwetsbaar naar God te gaan. Voor mijn broer was het een koud kunstje om lampen op te hangen en hij hielp ons graag. Hij zou het jammer hebben gevonden als ik hem niet had durven vragen. Zo mogen wij er ook op vertrouwen dat God ons niet afwijst als wij bij Hem komen. Hij zal het ook zeker ‘jammer’ vinden wanneer we Hem niet om hulp durven vragen. Hij wil niets liever dan optrekken met jou en jou laten verwonderen over Zijn kracht, genade en goedheid.