Altijd Eentje meer

Iedere week rijd ik een aantal keer van Ermelo naar Veenendaal, de rit naar mijn werk bij Royal Mission. Een mooie autorit die ik soms alleen en vaak samen met mijn collega die ik ophaal in Putten maak. Onderweg is er genoeg te zien. Wanneer we door de dorpen zijn gereden, volgt er een mooi stukje Veluwe. Soms als we goed kijken door de bomen heen zien we zelfs in de verte een hert lopen.

Wat me onderweg vaak opvalt is het rijgedrag van de bestuurders in de auto’s voor me en om me heen.

Zo heb je de rustige cruisers, die voor je blijven rijden in een net iets te laag tempo, of rustig op de rechterbaan blijven rijden en zich nergens door laten opjagen. Ze genieten van de rit, nemen de tijd en lijken een soort innerlijke rust te hebben. Dan zijn er de snelle schakelaars, de bestuurders die voortdurend van rijstrook wisselen, op zoek naar de snelste route. Alsof ze altijd haast hebben en bang zijn iets mis te lopen. En natuurlijk de assertieve inhaal-kampioenen, die vinden dat iedereen voor hen aan de kant moet en hun knipperlicht gebruiken als een bevel in plaats van een waarschuwing. Fascinerend hoe het rijgedrag vaak meer over de bestuurders zegt dan ze zelf doorhebben.

Ik herken mezelf in de verschillende typen bestuurders. Ik ben vaak de ongeduldige bestuurder, "de ‘waarom-gaat-die-auto-zo-langzaam?’-zuchtende weggebruiker" Ik kan me enorm opwinden over degene die voor me rijdt als ik haast heb of gefocust ben op mijn doel, of in de stress ben over dingen die spelen in mijn leven. Ik hou van snelheid en moet dus vaker op het rempedaal staan dan me lief is.

Maar ik ken ook momenten van rustig cruisen, genieten van de omgeving, de prachtige opkomende zon door de bomen, me weinig zorgen maken over de dingen die spelen in mijn leven, maar gewoon in het moment zijn en genieten. Gelukkig zijn deze momenten er steeds meer in mijn leven.

En dat is niet alleen op de weg zo. In het leven betrap ik mezelf er vaak op dat ik gehaast ben, gefocust op het volgende doel, bezig met wat nog moet gebeuren of teruggetrokken in mijn hoofd, in gesprek met mezelf over de dingen die spelen in mijn leven. Maar als ik altijd maar doordraaf, mis ik de schoonheid van de omgeving. Het kleine  moment van genieten van en in de stilte, het moment van rust.

Mijn jongste dochter begrijpt dat veel beter dan ik. Elke avond voor het slapengaan vraagt ze eigenlijk maar één ding: “Wil je even gewoon naast me liggen?” Geen haast, geen moeten, gewoon samen in de rust. En dan spelen we ons spelletje. Ik fluister: ‘Ik hou van jou’. Waarop we allebei als eerste willen zeggen, ‘maar ik altijd eentje meer’.

Op die momenten is er rust, even niets moeten maar genieten van ons momentje, samen in bed. En die momenten leren me een belangrijke les. Niet alleen 's avonds naast haar, maar ook overdag, onderweg, in mijn volle agenda, in mijn gejaagde hoofd. Vertragen. Ontvangen. Niet alleen maar focussen op de eindbestemming, maar genieten van het onderweg zijn.

Dat is ook hoe God met ons wil optrekken. We racen soms door het leven, gefocust op onze doelen, onze plannen, onze bestemming. Terwijl wij vooruit willen, nodigt God ons uit om te genieten van de omgeving. Niet alleen om te gáán, maar om onderweg te zijn. Om even op adem te komen, te beseffen dat het niet draait om sneller, beter of mooier.

En als we dan stil worden, genietend van de zon die door de bomen heen schijnt, in gesprek zijn met God en Hem vertellen dat we van Hem houden, zou het me niets verbazen als we Hem horen antwoorden met een glimlach:

‘Ik altijd eentje meer’.