Jouw leven inspireert

In het vooruitzicht naar 4 en 5 mei wordt NCIS en de actiefilms vervangen door films en documentaires gebaseerd op de Tweede Wereldoorlog. De programma’s en films zijn gevuld met verhalen van pijn en verdriet, vol van doorzettingsvermogen en moed. Ondanks dat ik meeste films al een keer heb gezien, blijven de terugkerende persoonlijke verhalen mij raken en inspireren.

Als kind zat ik regelmatig met veel plezier op de bank bij mijn oma, onder het genot van een ‘kinderkoffie’ en minimaal twee koekjes, te luisteren naar verhalen uit haar leven. Ze vertelde dan over de oorlog die zij als klein meisje heeft meegemaakt, hoe haar vader en het gezin zich inzetten voor de mensen die hulp nodig hadden, maar ook over de dingen die zij zelf als kind heeft ‘uitgevreten’, zoals ze daar vandaag de dag nog steeds ondeugend en met een grote lach over kan vertellen.

Door mijn werk bij Royal Mission ontmoet ik veel jongeren. Af en toe lukt het mij om wat meer tijd vrij te maken en één van de jongeren bij Royal Mission op kantoor, in de mooie woonkamer, uit te nodigen. We nemen plaats op de heerlijke bank die er staat en gaan onder het genot van een kop koffie met elkaar in gesprek. In heel veel gesprekken kom ik erachter dat deze jongeren op zoek zijn naar een voorbeeld, iemand waar ze van mogen leren, net als hoe ik dat van mijn oma mag doen. Ze willen leerling zijn en zijn op zoek naar iemand die in hen wil investeren en waarbij ze terecht kunnen.

Jolien, mijn vrouw, en ik hebben sinds een jaar een groep van acht jongvolwassenen waarmee we optrekken. Om de week gepland op maandagavond komen we bij elkaar. Sommige helpen met het maken van het eten en de rest druppelt vanaf 18 uur binnen. Tijdens het eten praten we met elkaar over het leven, delen ze over wat er in hun leven gebeurt en worden er goede vragen gesteld. Na het eten ploffen we onder het genot van een kop koffie neer op de bank, voelen sommigen zich zo vrij om een kleedje te pakken en knus op een kussen op de grond te zitten, en nemen we de tijd om er ook voor elkaar te zijn. Tijdens deze, vaak
niet georganiseerde, avonden ontstaat veiligheid en daardoor ruimte om van en met elkaar te leren.

We geloven in hen en daarom creëren we een plek waar ze iets kunnen leren en terecht kunnen met hun vragen. Eerlijk gezegd is dat niet altijd heel fijn of comfortabel. Het komt wel eens voor dat onze kinderen niet makkelijk willen slapen en zij daardoor een uur met elkaar beneden zitten of dat ikzelf met heel veel vragen zit en me daardoor ook niet altijd bekwaam voel om hen iets te leren. Het is heel makkelijk om een avond af te zeggen of om er überhaupt niet aan te beginnen. Toch kiezen we ervoor ons leven te delen met deze jongvolwassen en het liefst nooit een avond afzeggen. Waarom?

De plek op de bank die vroeger voor mij werd vrijgemaakt; bij mijn oma, bij Johan & Petra en andere mensen waar ik soms één keer en soms voor langere tijd plaats mocht nemen. Op die plek mag ik nog steeds leren, huilen en lachen. Doordat andere mensen deze plek voor mij hebben gecreëerd heb ik de waarde en impact van de opdracht van Jezus mogen ervaren, maak alle volken tot mijn leerlingen.

De bank is de plek waar we samen kunnen herdenken en vieren, waar het doorgeven en discipelschap begint. Het is nodig dat we ons leven met elkaar delen en dat we de verhalen over het leven en over wat God in levens heeft gedaan blijven vertellen. Zodat we dat van generatie op generatie nooit zullen vergeten en erdoor lessen zullen blijven leren. Ik wil dat onze bank altijd beschikbaar blijft voor deze mooie maar vaak ook kwetsbare momenten. Ik droom ervan dat deze acht jongvolwassenen volledig in hun potentie zullen leven en ook weer anderen daarin mee zullen nemen. Hopelijk mag onze bank daar klein beetje aan bijdragen.

Zou jij ook je leven en je bank beschikbaar willen stellen om door te geven aan en te investeren in de ander? De volgende generatie heeft je nodig!