Gevaar van geestelijke groei

Ik denk dat het inmiddels zo’n 15 jaar geleden is dat ik met een groep mannen optrok. We woonden in het drukke Eindhoven, maar verlangden naar ruimte en vrijheid. We reden lange stukken om diep in de bossen te barbecueën en het leven te delen rond een kampvuur.

Geluk in de wildernis

In die periode keken we de film Into the Wild. Dit waargebeurde verhaal gaat over een jongen die het vertrouwen in de maatschappij verliest. Hij keert zich af van een systeem waarin geld en bezit centraal staan, laat alles achter en trekt de wildernis van Alaska in om in vrijheid te leven en het ware geluk te vinden.

Let op: vanaf hier volgt een spoiler.

Uiteindelijk sterft hij, verzwakt door ondervoeding en het eten van verkeerde planten. Kort voor zijn dood schrijft hij een belangrijke conclusie: “Happiness is only real when shared.” Alleen geluk brengt nog geen diepe voldoening. Je ervaart pas echt geluk als je het deelt met anderen.

Voedsel in overvloed

We leven in een tijd waarin onderwijs en bijbelscholen overal om ons heen te vinden zijn. Je kunt bijna geen dienst of kerk binnenkomen zonder dat er mogelijkheden zijn om geestelijke groei te vinden, te zoeken naar je bestemming of in je roeping te wandelen. Met deze ontwikkeling ben ik, maar zijn wij als Royal Mission natuurlijk ook, erg blij. We geloven dat het goed is om onderweg te zijn, om niet stil te blijven staan maar te blijven groeien. Tegelijkertijd zie ik ook een gevaar als het gaat om deze honger naar geestelijke groei, je roeping of je bestemming.

Laat mij je daar meer over uitleggen.

In Jesaja 58 staat beschreven dat de mensen “dag aan dag God zoeken”. Ze vinden “vreugde in de kennis van Mijn wegen” en hebben er plezier in om God te naderen. Klinkt goed toch? Tegelijkertijd heeft de profeet Jesaja ook een corrigerende boodschap voor hen. Ze stellen namelijk ook openlijk de vraag: Waarom vasten wij als U het toch niet ziet? Waarom vernederen wij onszelf als U het toch niet opmerkt? De reactie op deze vragen is: Zie, op uw vastendag zoekt u uw eigen belang en buit u al uw arbeiders uit.

Toen wij laatst tijdens een vastenweek bij dit hoofdstuk stilstonden, hield Jesaja 58 mij een spiegel voor en liet het mij ook iets zien over waar wij als christenen voor moeten waken.

We zijn als relationele mensen gemaakt om te geven. Om niet op onszelf gericht te zijn, maar op het aanbidden en grootmaken van God. Om te creëren, zodat andere mensen beter worden, en om anderen te inspireren en motiveren.

Om uit te delen van dat wat God ons geeft. Maar Jesaja 58 laat zien dat dit onderweg ergens fout kan gaan. Ze zoeken tijdens het vasten niet meer alleen God, maar ook de beloning van het vasten voor henzelf. Ze zoeken dat wat ervoor hunzelf uit te halen is. En dat is waar ze hun bestemming mislopen. Niet langer doen ze waarvoor ze gemaakt zijn, namelijk het uitdelen van wat je hebt ontvangen van God. Ze zoeken God alleen voor zichzelf.

Geestelijke obesitas

En dit is een gevaar dat ik zie in mijn eigen leven, maar ook in de kerk van nu. We zijn zo op zoek naar geestelijke groei, roeping en zalving dat dit soms een doel op zichzelf wordt. We gaan van conferentie naar conferentie en van training naar training. Martin Koornstra noemt dit “geestelijke obesitas”. We eten maar en eten maar. Maar dat is uiteindelijk niet waarvoor het bedoeld is. We zijn bedoeld om geestelijke groei te zoeken, maar niet voor onszelf. Onze eigen groei is slechts een “bijproduct”. In alle geestelijke groei die we zoeken, is het doel dat we meer van onze God gaan zien. Dat we enthousiaster worden over Hem en dat we Hem met nog meer passie gaan volgen en aanbidden. Vanuit die plek gaan we de mensen om ons heen opbouwen, inspireren en optillen. We maken de ander sterker. En ik geloof dat het goed met ons zal gaan als we weer uitdelen van wat we zelf ontvangen hebben van God.

Het ware vasten

In Jesaja 58, vanaf vers 6, wordt beschreven hoe het vasten bedoeld is. Het is onder andere bedoeld om “boeien van goddeloosheid los te maken”, “onderdrukten vrijheid te geven” en om “ontheemden een huis te geven”. Het vasten, maar ook het geestelijk groeien, moet als focus hebben: “minder voor jezelf, meer voor God en de ander.”

Het is een vraag waar ik ook binnen Royal Mission over nadenk. We hebben zoveel sterk en goed onderwijs, waarbij we niet alleen met theorie en theologie bezig zijn, maar ook met de praktijk. Toch is bij ons ook de uitdaging: hoe zorgen we ervoor dat mensen niet doorlopend terugkomen voor nieuwe voeding, maar dat hun focus verschuift naar een intieme relatie met God en het liefhebben van de ander?

We hebben zoveel mooie getuigenissen van kerken die het Groei-jaar volgen, leiders die een leiderschapstraject hebben gevolgd of mensen die de Zomerschool hebben gedaan, waarbij het resultaat is dat mensen in hun bestemming wandelen én vervolgens doorgeven van wat ze ontvangen hebben.

Leer en deel uit

Misschien lees jij bovenstaande en ben je je ervan bewust dat je geestelijk ‘vol’ bent geraakt (of misschien zit je in het voorstadium). Laat Jesaja 58 je er dan aan herinneren dat je bedoeld bent om te geven.

Misschien lees je dit en besef je: ik heb eigenlijk niets om door te geven. Ik mis mijn bestemming juist omdat ik niet genoeg gezocht heb naar deze geestelijke groei. Laat mij je dan aanmoedigen om deze groei op te zoeken. We zijn namelijk allemaal bedoeld om gezonde volgelingen van Jezus te zijn. Gods Zoon, die zich volledig gaf voor ons.

Gert Jan Lammers
Operationeel Manager Royal Mission