
Vruchtbaar Verlangen
Jaren geleden maakten Martin en ik iets mee dat we nooit meer zullen vergeten. We woonden toen nog in België en waren fulltime bezig met kinder- en jeugdwerk in het Vlaamse land.

Geregeld gingen we een weekendje of midweek naar het vakantiehuisje van mijn schoonouders in Nijkerk. Een eenvoudig chalet op een klein vakantiepark met een trampoline, een mini-speeltuin en heel veel weilanden in de buurt. Er tussenuit met onze jonge kids.
Onbevangenheid
Zodra de zon ook maar even scheen, gingen we lekker wandelen. Onze oudste dochter Ingeborg genoot enorm van de buitenlucht en vooral van alle dieren die we tegenkwamen. Met haar laarsjes aan liep ze te praten tegen elke koe die ze zag. Plots draaide ze zich naar ons toe en zei: "Weten deze koeien al dat later ik boerin wil worden?" Echt een heerlijk moment waarin we de pure verlangens en onbevangenheid van ons kind ervaarden. Wat hebben we samen gelachen.
Naar Suriname
Ook ik had zo’n verlangen. Toen ik op de basisschool zat, kwam er elk jaar een echtpaar langs om hun verhalen te vertellen over een kindertehuis in Suriname. Als school spaarden we voor dit project in Zuid-Amerika. Daar ontstond mijn droom: later als ik groot ben wil ik naar de arme kinderen in Suriname. Na de Pabo en vijf jaar voor de klas ben ik gegaan. Ruim twee jaar lang heb ik leiding mogen geven aan Indiaans Kindertehuis Koesikwarano in de Commewijne, waar ongeveer 60 Indiaanse kinderen een thuis vonden. De droom werd werkelijkheid.
Klein en groot
We zijn nu 35 jaar verder. Mijn liefde voor Suriname (en het heerlijke eten) is vermenigvuldigd in Martin en andere leden van ons team. Sinds 2016 vliegen we elk jaar met een zestal mensen naar dit prachtige land om mensen te trainen en kerken te ondersteunen. Ook is er een RM-bestuur in Suriname waar ik in zit. We helpen en investeren financieel in het kleine Indianenkerkje Liba fu Lobi, dat geleid wordt door een indianenechtpaar dat destijds werkzaam was in het kindertehuis. Tegelijk geven we aandacht aan de drie Huis des Heren-gemeenten in Nickerie (vier uur rijden vanaf Paramaribo), ondersteunen we de grote Tabernacle of Faith and Love-gemeente in de hoofdstad en spreken we in verschillende kerken. Elk jaar organiseren we een Schitterdag voor vrouwen.
Vrucht en impact
In Nickerie doen er bijna 70 mensen mee met ons Groei-jaar. Zo investeren ze in hun geestelijke groei en verbinden ze zich sterker aan elkaar in dat proces. Zo bijzonder om te zien. Dat is het voordeel van een e-learningtraject: aan de andere kant van de wereld kunnen mensen gewoon meedoen. En als wij op bezoek zijn, verzorgen we een live avond. Daar horen we de getuigenissen en prachtige verhalen over de vrucht en de impact van het Groei-jaar. En na zo’n avond eten we altijd loempia’s, bara’s en bami. Wat een feest!
Bijzondere verhalen
Jonathan uit de gemeente Huis des Heren zegt over het Groei-jaar: “De manier waarop het woord wordt gebracht, vind ik bijzonder. Het verhaal over het koninkrijk van God, dat hoor je niet zo vaak hier in Suriname. We zien nu mensen die zich meer geven voor het werk van God. Het heeft vrucht. Echte vrucht.”
Ook Karien, een van de leiders in Huis des Heren, bevestigt dit en is enorm blij met de support die wij hen geven als leiders. Ze vertelde ons: “Eerder hebben we geen teams gebouwd. Maar door de Royal Mission-bediening hebben we geleerd om in teamverband te werken. Ik heb geleerd om als leider te plannen – en die structuur geeft richting. Door Royal Mission zijn we als leiders veranderd – meer liefdevol, meer verbindend.” We zijn echt vrienden geworden met Royal Mission.
Iedereen kan groeien
De leiders van Liba fu Lobi hebben we met de offers vanuit de Wonderlijke Zondag een bus, materialen om hun gebouw waterdicht te maken, én laptops geschonken. Door de laptops kunnen ze met twee leidersechtparen meedoen met het Groei-jaar. Angela Kana is één van die deelnemers.
Haar verhaal: “Ik heb groei gezien in mezelf, ik ben anders gaan leven. Door het Groei-jaar heb ik geleerd om God écht op de eerste plaats te zetten. Royal Mission heeft deuren geopend waar deuren gesloten bleven. Nu wil ik niet alleen groeien: iedereen kan groeien als je Jezus op nummer één zet.”
Ook Silvano, leider in zijn kerk en mentor binnen Royal Mission Suriname, is razend enthousiast. “Door het Groei-jaar vonden mensen weer hoop, identiteit en hun roeping. Mijn missie is nu dat mensen geen kerkgangers blijven – maar echte discipelen worden.”
Ontroerend
De getuigenissen van deelnemers en leiders laten een krachtige en ontroerende lijn zien. Het Groei-jaar brengt persoonlijke transformatie, geestelijke verdieping en versterking van gemeenschappen. De samenwerking tussen Nederland en Suriname, gevoed door liefde, geloof en toewijding, zorgt voor hoop, leiderschap en structurele groei. Royal Mission is geen project maar een familie waar mensen weer leren dromen en discipelen worden.
Groeien
Het begon voor mij als kind met een verlangen, een droom. Zoveel jaren later is het een beweging van God in een prachtig land waar mensen geestelijk groeien en kerken sterker worden. Precies de droom en het verlangen van Royal Mission: Herleving in de kerk. Met een enorme gedrevenheid om mensen te helpen groeien als volgeling van Jezus. Dat is precies het Groei-jaar – en dat zien we nu gebeuren in Suriname. Wat een zegen!
Groetjes, Karin
Inhoud
Meer berichten

Welke sporen laat jij achter?
We spelen toch geen Hunted als Koninklijke Kerk? Welke sporen laat jij achter in het leven van anderen? Onzichtbaar blijven is onmogelijk, maar de vraag is wát mensen zien wanneer jij voorbij bent gekomen.

-500x500.jpg%3Fv%3D2025-11-04T09%253A25%253A08.745Z&w=2560&q=85)
De schaduwkant van Kerst
Martin laat in deze blog zien dat Kerst niet alleen licht en gezelligheid is, maar ook is geboren uit pijn, strijd en verdriet. Juist midden in die duisternis breekt Gods licht door en groeit de hoop op herstel en zijn koninkrijk.


Op de uitkijk staan
Ik ben nog steeds aan het nagenieten van de conferentie Inburgering in het Koninkrijk. Ik kreeg mooie reacties op de sessie die ik vrijdagochtend mocht verzorgen. Iemand zei: “Het was confronterend, maar op zo’n genadevolle manier.